Wiżajny inaczej „Bieszczady Północy”

Wiżajny to wieś na Podlasiu, położona na Pojezierzu Wschodniosuwalskim i w sąsiedztwie Gór Sudawskich, nieopodal granicy z Litwą i obwodem kaliningradzkim. Mogą pochwalić się dwoma jeziorami: Wistuć i Wiżajny. Okolica ta była zamieszkiwana przez ludzi już 11 tysięcy lat temu, a w II wieku n.e. była terenem Jaćwingów.

Pierwsza nazwa wsi to Weyze – wzmianka o nazewnictwie pochodzi z XIII wieku. Obecna pochodzi najprawdopodobniej od litewskiego słowa 'vežys", które w tłumaczeniu na język polski oznacza słowo "rak". To właśnie daniem z raków poczęstowano tutaj króla Władysława Jagiełłę, który był tu w 1409 roku. Ciekawostką historyczną jest to, że swego czasu wioska miała prawa miejskie. Zostały nadane na początku XVII wieku, a utracone pod koniec wieku XIX. Z dawnej przestrzeni miejskiej zachował się układ przestrzenno-urbanistyczny, skoncentrowany wokół starego rynku. Z uwagi na swoje nietypowe położenie geograficzne, okolice określa się mianem "Bieszczadów Północy". Ponieważ zimą panują tutaj bardzo niskie temperatury, Wiżajny są powszechnie znane jako polski biegun zimna.

Z dala od cywilizacji wioska jest zaopatrzona we wszelkie cywilizacyjne dobra, ale nie dotarł tu jeszcze XXI wiek. Można zapomnieć o istnieniu wielkich miast – uroda miejsca sprawia, że nie chcę się wracać tam, skąd się przybyło. Trzeba zadowolić się Urzędem Gminy, placówką Poczty Polskiej i barami. Lokalne zaplecze noclegowe (Wiżajny-wykaz) to przede wszystkim gospodarstwa agroturystyczne. Noclegi tu to szansa na odpoczynek poza energią znanych kurortów czy uzdrowisk, a także na oderwanie się od rzeczywistości. Są tutaj liczne szlaki piesze i rowerowe, nie trzeba zatem wyłącznie leżakować nad jeziorem.

Święta Teresa z Ávili jest patronką kościoła w Wiżajnach. Ta wielka hiszpańska mistyczka dzierży niebiańską opiekę nad świątynią powstałą na miejscu dawnego drewnianego kościoła, pamiętającego XVI wiek. Rok 1824 sprowadził na niego pożar, dlatego też w 1825 roku z inicjatywy księdza Romualda Malinowskiego zbudowano obiekt murowany. W jego wnętrzach panuje styl barokowy. Ołtarz główny pochodzi z połowy XVIII wieku – zdobi go namalowany na drewnie obraz Matki Bożej Różańcowej, a w nadstawie ołtarzowej znajduje się obraz Św. Teresy z Ávili. Na wiernych spogląda oko opatrzności – symbol boskości, który znawcom starożytnych religii kojarzy się ze staroegipskim Okiem Horusa.


Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>